سوغاتی‌های آقای هیوز – قسمت دوم

در پست قبلی درباره‌ی مایکل هیوز 56 ساله صحبت کردیم و گفتیم که او 10 سال است که به نقاط مختلف جهان سفر می‌کند و سعی می‌کند از بناها و دیدنیهای جالب هر منطقه عکسهایی ترکیبی بگیرد. در پست قبلی تعدادی از عکسهایش را دیدیم. از آنجایی که نمی‌خواستم پست زیادی سنگین بشود تصمیم گرفته بودم که در دو پست جداگانه به معرفی او و نمایش تعدادی از عکسهایش بپردازم.
باهم تعدادی دیگر از عکسهای این عکاس 56 ساله را می‌بینیم:

اتوبوس‌های معروف دو طبقه قرمز شهر لندن، شرق لندن

خیابان Abbey، لندن

قاهره، مصر

یادبود Buddy Holly، لوبوک Lubbock، تگزاس

خیابان پنجم، نیویورک


قصر Sanssouci، آلمان

دن کیشوت، کانسوگرا، جنوب مادرید، اسپانیا

قصر ورسای، فرانسه

تقاطع خیابان‌های پاول و شاتر، سان فرانسیکو

دیزنی لند، کالیفرنیا

+ سوغاتی‌های آقای هیوز – قسمت اول

سوغاتی‌های آقای هیوز – قسمت اول

بیگ بن، لندن

بیشتر مردم وقتی که به دیدن جاذبه‌های توریستی یا مکان‌های برجسته می‌روند، معمولا با خودشان تعدادی سوغاتی‌ یا یادگارهایی که گاهی به شکل آن بنا هستند را برای یادگاری به خانه می‌آورند. اما مایکل هیوز Michael Hughes داستانی دیگر دارد. او عاشق این است که از از مکان‌های برجسته و مشهور دنیا عکس بگیرد، به ویژه عکسهای ترکیبی که با استفاده از یادگارهای آن مکان می‌گیرد، مانند عکسی که در بالا می بینید.
مایکل 56 ساله که در انگلیس متولد شده و هم‌اکنون در آلمان زندگی می‌کند، یک عکاس آزاد است. مایکل این سرگرمی را از سال 1998 شروع کرد و تاکنون یک کلکسیون ارزشمند با بیش از 100 عکس جالب فراهم کرده است که همگی این عکس‌ها با استفاده از این تکنیک ترکیب‌سازی در 200 کشوری که او از آنها بازدید کرده است، گرفته شده است.
«من متوجه شدم که روی فنجان قهوه‌ای که از یک کافی شاپ در نزدیکی مجسمه آزادی نیویورک خریده بودم، عکس آن مجسمه رویش چاپ شده. بلافاصله من قهوه رو روی زمین ریختم و فنجان رو جلوی مجسمه موقعیت‌یابی کردم (positioned). از آن زمان به بعد، گرفتن اینجور عکس‌ها به عنوان یک سرگرمی و علاقه در من بیشتر شد، به طوری که جاهایی که من اخیراً بهشان سفر کرده‌ام تنها به منظور عکس گرفتن از سوغاتی در کنار بنای آن بوده است.»
باهم تعدادی از عکسهای مایکل را می‌بینیم:

مجسمه آزادی، نیویورک


برج پیزا، ایتالیا

قاهره، مصر

ساختمان پارلمان انگلیس، لندن

پل گلدن گیت، سانفرانسیکو

قصر Vienna، اتریش

برج ایفل، پاریس

Loreley Cliffs روی رودخانه راین در نزدیکی ماینز Mainz، آلمان

راستی آقای هیوز وبلاگی هم در وردپرس دارند که در آن بیشتر عکسهایی را که از نقاط مختلف دنیا می‌گیرند به همراه توضیحات هرکدام در آن می‌گذارند. برای رفتن به وبلاگش اینجا را کلیک کنید. در اکانت فلیکر او چیزهای خیلی خوبی را هم می‌توانید پیدا کنید، از جمله عکسها و فیلم‌هایی که در آن نشان می‌دهد که چگونه او این عکسها را می‌گیرد.

+ سوغاتی‌های آقای هیوز – قسمت دوم

آبشارهای نیاگارا

احتمالاً بیشتر شماها اسم آبشار نیاگارا به گوشتان خورده و می دانید که آبشار نیاگارا بزرگترین آبشار جهان است.

«آبشارهای نیاگارا» ترکیبی از دو آبشار بسیار بزرگ و یک آبشار کوچکتر است. آبشارهای بزرگ آن عبارتند از آبشار نعل اسبی و آبشار آمریکایی. آبشار کوچکتر هم برایدال ویل Bridal Veil نام دارد.

از نظر موقعیت جغرافیایی این آبشارها در مرز بین ایالت نیویورک آمریکا و جنوب استان انتاریو کانادا قرار دارند. فاصله این آبشار از شهر تورنتو حدود 120 کیلومتر یا 1.5 ساعت و فاصله ی آن از شهر بوفالو واقع در ایالت نیویورک آمریکا 27 کیلومتر یا 20 دقیقه است.

آبشار عریض تر و بزرگتر که در طرف کانادا قرار دارد، اصطلاحاً به آبشار نعل اسبی یا آبشار کانادایی معروف است. ارتفاع این آبشار 53 متر و عرض آن 792 متر است، نود درصد آب رودخانه نیاگارا از این آبشار به پایین می ریزد.

آبشار کوچکتر هم که در طرف مرز آمریکا قرار دارد، به آبشار آمریکایی معروف است. ارتفاع این آبشار به علت وجود تخته سنگ های بزرگ در جلو و پایین آن بین 21 متر و 34 متر است، عرض آن هم 323 متر است و ده درصد آب رودخانه نیاگارا از اینجا به پایین می ریزد. آبشار برایدل ویل هم در طرف آمریکا و در بغل آبشار آمریکایی قرار دارد. عرض این آبشار 17 متر است.

در شکل پایین هم تصویر نزدیک تر آبشار های برایدل ویل و آمریکایی را می توانید ببینید:

گاهی اوقات هم برای زیبایی بیشتر در شب ها، این آبشارها را با نورهای رنگی تزیین می کنند. چند تا از عکسهای زیبای این نورپردازی را ببینید:

این آبشارها در پایان آخرین دوره یخبندان – نزدیک به ده هزار سال پیش – با ذوب تدریجی و سر ریز شدن یک دریاچه باستانی منجمد از روی معبر سنگی ای که بین این دریاچه و دریاچه انتاریوی فعلی وجود داشته، پا به عرصه وجود گذاشت. در طی ده هزار سال، دریاچه پشت آبشار کوچک و کوچکتر شده و جای خود را به دریاچه Erie کنونی داده است. آبی که از این دریاچه سر ریز می شد در سمت شمال راهی پیدا کرد و به صورت یک رودخانه درآمد. رودخانه مزبور در سمت شمال پیش رفت و به یک پرتگاه بزرگ سنگی رسید که روی آن را لایه ای از سنگ آهک پوشانده بود، و در همین نقطه بود که آبشار اصلی نیاگارا را پدید آورد.

فرسایش طبیعی بر اثر فشار آب، محل آبشار را چندین کیلومتر به عقب برده و به جای کنونی اش رسانده است، بطوری که آبشار کنونی نیاگارا نزدیک به 11 کیلومتر از محل اولیه اش عقب تر رفته است. با توجه سرعت زیاد تخریب لبه آبشار و عقب نشینی سریع آن (که در صورت ادامه آن و رسیدن آبشار به مرز دریاچه Erie موجب از بین رفتن کامل و محو شدن آبشار می گردد) طرح هایی از سوی دولت های کانادا و ایالات متحده به اجرا درآمده است که باعث شده سرعت عقب نشینی آبشار به مقدار تقریبی 3 سانتیمتر در سال کاهش پیدا کند. برای کاستن میزان تخریب چاره ای نبود جز کاستن از میزان آب جاری در آبشار. برای این کار سدهای انحرافی مخصوصی ساخته شده اند که مقدار قابل ملاحظه ای از آب آبشار را پیش از رسیدن به لبه پرتگاه منحرف کرده، وارد آبراه های مصنوعی تجاری می کنند.

آبشار آمریکایی نیاگارا در سال 1969 طی تلاش مهندسان نیروی انسانی ارتش ایالات متحده برای کنترل فرسایش سنگ های آبشار، به مدت یازده ماه، از ژانویه تا نوامبر بسته شده بود. عکس مربوط به سپتامبر همان سال است.

علت اصلی شهرت آبشار نیاگارا نه به علت ارتفاع آن بلکه به علت عریض بودن آن است. همچنین میزان آبی که از آبشارها سر ریز می شود به طور متوسط 546,000 متر مکعب بر ثانیه است است.

آبشارهای به این بزرگی معمولا هیچ وقت بطور کامل یخ نمی زنند، اما شاید جالب باشد بدانید که این آبشارها تنها یکبار در سال 1911 یعنی حدود 97 سال پیش به طور کامل یخ زدند. تصورش را بکنید شما می توانید به راحتی روی آبشار قدم بزنید و با یک سُر خوردن از کانادا به آمریکا بروید.